ความเป็นรูปธรรมของความคิด คือศักยภาพของความคิดในการแปรเปลี่ยนความเป็นจริงทางอ้อม ด้วยการเปลี่ยนสภาวะย่อยเชิงผัสสะ ซึ่งกำหนดพฤติกรรมของประธานผ่านการกำกับทางสรีรวิทยา และส่งผลให้แปรเปลี่ยนสิ่งแวดล้อมผ่านการกระทำของตน