มายาการแห่งความเป็นสิ่งที่รู้แล้วคือความบิดเบือนทางการรู้คิด ซึ่งการคงสถานการณ์ปัจจุบันไว้ถูกรับรู้อย่างผิดพลาดว่าเป็นการเลือกปัจจุบันที่รู้แล้ว ทั้งที่ในความเป็นจริงเป็นการเลือกระหว่างอนาคตสองทางที่ต่างก็ไม่แน่นอน