ความมุ่งตักตวงคือรูปแบบหนึ่งของกรอบคิดแบบขาดแคลน ซึ่งแรงขับในการตักตวงสิ่งต่าง ๆ ให้ได้มากที่สุดจากปฏิสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมทำหน้าที่เป็นวิธีชดเชยความพร่อง โดยตรงข้ามกับความใส่ใจระมัดระวัง